ଜିଜ୍ଞାସୁ ମନ୍

ବେଙ୍ଗ ଲଥାନି : ବୁଢ଼ା ଦାଦାର୍ କଥାନି ମୂଲ୍କରା ( ଲେଖକ୍ ନିଜର୍ କୈଶୋର ଅବସ୍ଥା ବେଲର୍ ଅଙ୍ଗେନିଭାଲା ଅନୁଭୂତିନୁ ଇଟା ଲେଖିଛେ ।) ୨୦୦୧ ସାଲ୍, ଫୁସ୍‌ ମାସର୍ ଉଜୁଲ୍ ପଖର୍ କେନ୍ସି ଗୁଟେ ବାର୍। ଘଡ଼ି ଦେଖ୍ଲେଁ ରାତିର୍ ଆଠ୍ ଆଡ଼କେ ବାଜିବସ୍ଲା ନ । ଉଡ଼ିସା ରାଏଜର୍ ପଶ୍ଚିମ୍ ତରାକୁତି ଥିବାର୍ ଗୁଟେ ଗାଁର୍ ମଝା ଖୁଏଲ୍ ଲାଗିକରି ଗୁଟେ ମାଏଟ୍ ପାଟେନ୍ ଖପର୍ ଘର୍। ୩ କିଲାସର୍ ଚିଣ୍ଟୁ ଭାତ୍, ଦାଏଲ୍ ସାଙ୍ଗେ, ପୁଡ଼ାଲା ବାଏଗନ୍ ଚିଟ୍କା ଆଁଏଖ୍ ଯେକ୍ ଖାଇ ସାର୍ଲା । ଗିଲାସେ ପାନିର୍ ଅଧା ପି କରି ଅଧାଥିଁ ଘର୍‌ବାଟେଁ ଦୁଇ ପୁଚ୍‌କା ଆଁଚି କରି ଗିଲାସ୍‌କେ ଦୁଆର୍ବନ୍ଧେ ଠନ୍ କରି ଥୁଇଲା କି ଭିତର୍ ଆଡ଼ୁ ଆବାଜ୍‌ଟେ କାନେ ରଟୋ କଲା, "ଗିଲାସ୍‌କେ ହେ ମଝା ଗାଁ-ଖୁଲିଁ ରଖ୍ !" ପିଲାଟା ତତାପନା ହେଇଁ ଗିଲାସ୍କେ ଉଠାଲା ଅଉ ଭିତର୍‌କୁତି ଟିକେ ଥୁଇଲା । ଦୁହି ହାତେଁ ଗିଲାସ୍ ଟେକି କରି ଚାହା ଢୁକୁଥିବାର୍ ତଲିପଡ଼ା ଅଙ୍ଗେନ୍‌ବାଡ଼ିର ପୁର୍‌ଖା ପାଠୁଆ ଚିକିର୍ ମୁଁଡ଼ର୍ ଚୁଟିକେ ଚିଣ୍ଟୁ ଚାହାଲିଁ କରି କହେଲା, "ଗୁଡ଼ିତଲ୍‌କେ କଥାନି ଶୁନି ଯ‌ଉଛେଁ, ଆଏବୁରେ ମାକ୍‌ଡ଼ି ।" ଚାହା ଗିଲାସ୍ କେ ତଲେଁ ଥୁଇ କରିଁ ଫଟକାନ୍ଦିଟେ କାନ୍ଦିକରି ଚିକି କହେଲା, "ଇଏଏଏ .... ମାଁ ...ବାଲ୍ ଧିତୁଛେ, ମାଁକ୍‌ଦି ବଲୁଛେ। ମାକଦ୍ ବଲ୍ । ଏ ମାକଦ୍ । ମାକଦ୍ , ଅତ୍‌କ । ଦିମା।" ତାର୍ ବୁଆର ରାଜକୁମାରୀ ...